พยาบาลเปิดตารางทำงานสุดโหด เสียงจากคนเคยอยู่ในระบบ หลังสูญเสียเพื่อนร่วมวิชาชีพ

          วันที่ 12 มกราคม 2569 ผู้ใช้เฟซบุ๊ก เขมิกา ประเสริฐวัฒนะ อดีตพยาบาลโรงพยาบาลรัฐ ออกมาแชร์ประสบการณ์ชีวิตที่ต้องแลกด้วยสุขภาพและเวลาของครอบครัวจากการโหมงานหนัก หลังล่าสุดเกิดกรณีความสูญเสีย พยาบาลโรงพยาบาลร้อยเอ็ด ซึ่งเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่เวรดึก พร้อมตั้งคำถามถึงคุณภาพชีวิตพยาบาลไทยที่ต้องทำงานล้นมือจนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง 

          โพสต์ดังกล่าวระบุว่า ขอแสดงความเสียใจต่อการจากไปของเพื่อนร่วมวิชาชีพนะคะ พยาบาลโรงพยาบาลร้อยเอ็ด การจากไปครั้งนี้อาจเป็นบทเรียนให้กับพยาบาลทุกคนที่ยังทำงานอยู่ ณ ตอนนี้ ขอกล่าวถึงชีวิตพยาบาลของตัวเองสมัยที่ยังอยู่ในระบบรัฐบาล (รพช.) เงินเดือน 40,000 ถึง 50,000 บาทขึ้นไป ของเด็กจบใหม่ที่รวมค่าล่วงเวลา (OT) ซึ่งบางเดือนต้องขึ้นเวรถึง 30 เวร แลกกับคุณภาพชีวิตที่ย่ำแย่ มันยังใช่ชีวิตที่เราอยากทำไปจนเกษียณจริงหรือเปล่า

          เกริ่นคร่าว ๆ ตอนเป็นพยาบาลจบใหม่ เราเลือกเองว่าอยากอยู่แผนกอายุรกรรม (Med) เพราะรู้สึกท้าทาย เราเลือกอยู่โรงพยาบาลชุมชนใกล้บ้านและมันเปิดโลกมาก เพราะพยาบาล รพช. ไม่ว่าจะอยู่แผนกไหนก็ต้องมีเวรส่งต่อผู้ป่วย (Refer) ด้วย หากเป็นวันทำการแล้วในแผนกมีเคสส่งต่อ เท่ากับต้องเสียกำลังคนไป 1 คน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็มีเวร Refer ทั้งกลางวันและกลางคืน งานที่ค้างอยู่ในแผนก พยาบาลที่ไปส่งเคสกลับมาก็ต้องมารันงานต่อ คำถามคือ "แล้วคนที่อยู่ไม่ได้ช่วยเหรอ" คำตอบคือทุกคนงานล้นมือจริง ๆ เวรเช้ากว่าจะได้ลงเวรก็ 6 โมงเย็น เวรบ่ายกว่าจะลงก็ตี 2 หรือตี 3 ตลอด ส่วนเวรดึกไม่ต้องพูดถึง กว่าจะได้กลับคือ 9 ถึง 10 โมงเช้า และบางวันมีต่อเวรบ่ายด้วยนะ

          เข้าสู่เรื่องเล่าชีวิตการทำงานพยาบาล จำได้ว่าฝึกงาน 2 เดือน ก็ต้องขึ้นเป็นตัวจริงและฝึกเป็นหัวหน้าเวร (In-charge) เลย พยาบาล รพช. น่าทึ่งมาก เราต้องขึ้นเวรอัดเพราะบุคลากรไม่พอ แม้พยาบาลจะป่วยหรือมีสิทธิ์ลาอยู่ในมือแต่ก็ไม่กล้าใช้ เพราะสงสารเพื่อนร่วมงาน ข้าวเช้าไม่ได้กิน ข้าวเที่ยงไม่ได้ทาน บางทีได้ทานข้าวเย็นตอน 4 ทุ่มก็มี ว่างตอนไหนต้องรีบกินแล้วรีบไปทำงานต่อ

จุดเปลี่ยนกับการเลือกเส้นทางชีวิตใหม่

          แม่ : แม่ต้องอดนอนเหมือนเรา เพราะต้องคอยมารอลูกลงเวรตอนตี 2 หรือตี 3 ทุกวัน ต้องทำกับข้าวให้ลูกไปกินที่ทำงานทุกมื้อ ทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกันแต่เราแทบไม่ได้คุยกันเลย ไม่เคยพาแม่ไปไหนเพราะคำว่า หนูติดเวรนะแม่ พิมพ์ไปก็น้ำตาไหลไป ประโยคที่แม่ส่งหาตลอดคือ แม่ทำแกงส้มไว้รอนะ หรือ แม่ทำพะโล้ที่ลูกอยากกินไว้ให้แล้ว คำตอบที่ส่งกลับไปคือ หนูมีเวรต่อนะแม่ แช่ตู้เย็นไว้เลย ลงเวรหนูจะไปกิน พอลงเวรมา กับข้าวที่แม่ถ่ายรูปให้ดูยังอยู่ครบทุกถุง เพราะแม่ไม่ยอมกินเพื่อเก็บไว้ให้ลูกคนเดียว เหตุการณ์ที่แม่ล้มจนทุกวันนี้แขนแม่ยกไม่ได้เต็มร้อยเพราะแม่ไม่บอกลูก กลัวลูกเป็นห่วง จนเกิดภาวะไหล่ติด เรามารู้ความจริงในวันที่เห็นรอยช้ำที่แขนแม่ แม่ถึงยอมบอก เราพาแม่ไปกายภาพตลอด แต่เรื่องที่น่าเศร้าไม่ใช่รักษาไม่ได้ แต่เป็นเรื่องที่เราโทษตัวเองมาตลอดว่าเราดูแลแม่ได้แค่นี้หรือ ? เราคุยกับคนไข้มากกว่าแม่ อยู่กับคนไข้มากกว่าอยู่กับครอบครัว เราจะไม่ยอมอยู่ที่เดิมในงานที่แก้ปัญหาไม่ได้อีกแล้ว เราจะใช้ชีวิตกับครอบครัวให้มากขึ้น